Zaman Geçerken…

All my life… Y.K. :)

anKARA! Yine ezberi bozan ayrılıklar!

18 Şubat 2016

Çok zor demeye bile çekiniyorum, yaşamadan bilemez ki hiç kimse…

İnsan sevdikleriyle her gün son kez sarılır gibi sarılıp vedalaşmaz ki? Her günün, her anın kıymetini bilerek yaşamak herkesin harcı değil.  Benim değil mesela, bir önceki kötü ana takılıp yaşarım sürekli, neden? neden? neden? nasıl? diye diye… Bu da anı, anları yaşamama engeldir hep. Bazen olur hislenirsin dillendirmeden sıkı sıkı sarılırsın birilerinden ayrılırken ama hayat koşuşturmacasında her gün aklına gelmez ki son kez görüyorum belki de demek?? Ya da olumsuz düşünmemek, kötüyü çağırmamak adına yapmazsın bunu her gün her gün.

Hayat hepimiz için hızla akıp geçerken, evden çıkarken, işe yetişmeye çalışırken, bir yanda çocuk bir yanda aklında onlarca şeyi planlamaya çalışırken ne zor değil mi son günün gibi davranmak? Hatta ne mümkün? Var mı yapabilen?

17 Şubat 2016 / Ankara Saldırısı

Subay olan kuzenimin evine 1 saat erken dönmesi gibi insanları şoka sokan binlerce hikaye var eminim Ankara’da son 2 gündür. Kimi evlerde bu hikayeler konuşuluyor, kimilerindeyse sonsuz, simsiyah yaslar çığlık çığlığa… Kimileriyse henüz meçhul zamanı yaşıyorlar sevdiklerini sağ bulabilme umuduyla… (Sayının söylenenden daha fazla olduğunu düşünüyorum paranoyakça) Tıpkı Türkiye’de uzun zamandır hakim olan psikoloji gibi…

En son kiminle konuştular telefonlarıyla, sabah nasıl ayrıldılar evlerinden, kırgın oldukları birileri var mıydı? Affedemedikleri? Affedemeyip neye kırıldığını bile anlatmadan hayatlarından çıkardıkları birileri var mıydı? Var mıydı fotoğraflarını bile yırtmaya, silmeye kıyamadıkları? Aklı affetmek isteyip de kalbinin affedemediği? Haksızlık ettikleri, hakkının geçtiğini bilip helallik alamadıkları?

Var mıydı acaba bir kahve ile sohbetine doyamadıkları, bir gülüşüne kurban olurum dedikleri evlatları? Hakkını ödeyemeyecekleri, yüzünü son kez görseydim dedikleri anne babaları? Hayalleri var mıydı acaba? öyle ev – araba değil sevdikleriyle birkaç an daha keşke diye geçti mi akıllarından son nefeslerinde?

Acıya mı alıştık artık bunları düşünmüyorsak? Duyarsızlaştık mı? Ya da çok düşünüyoruz da ne oluyor? Ben hep çok fazla etkilenirdim bu tür büyük olaylardan, yemek bile yiyemediğimi hatırlıyorum son birkaç olayda. Kimseye faydası var mı benim yemeden içmeden kesilmemin, ağlamamın, yas tutmamın? Hayır tabii ki de yok. Toplumsal dayanışma dışında olana bitene faydası yok eylemlerimin. Hiç kimseye yoksa da kendime faydası olmalıydı ve oldu da…

En azından hatırladım dünyanın ölümlü olduğunu, benimde yalnızca 1 ömrüm olduğunu, evladımı, evimi, eşimi hatırladım kendime döndüm. Gerçekten hak edenlere hakkımı helal ettim. Henüz her günü son gün gibi yaşayamıyorum Allah nezdinde. Fakat çalışıyorum, arınıyorum dünyanın bana bulaşan kötülüklerinden gün be gün. Sevdiklerime daha çok vakit ayırıyorum, artık mecburiyetten ya da maratondaymışım gibi değil seve seve fedakarlıklar yapıyorum. Kimi sevdiklerimden uzaklaşıyorum belki, kimini kaybediyorum… Biraz ağır çekimde geçiyor bu ara hayat. Sindire sindire dedikleri türden.

13 yıllık iş hayatımda hep severek çalıştım, severek ve hakkını vererek… Şimdi yeni bir kapıdayım. Allah utandırmasın; hep yaptığım ama profesyonelliğe dökemediğim yazı yazmayı şimdi profesyonel bir platformda 1 yıllık bir protokolle resmiyete döktüm. Artık hem evimde hem de işimdeyim, hem ANNEYİM hem ACEMİ YAZARIM! Her şeyden önemlisi huzurun kapısını çaldım, içeri girmek üzereyim.

Burada ve gerçek hayatta benimle olan, hatalarıma rağmen benimle kalabilen, yazmam için beni yüreklendiren herkese sonsuz teşekkürler.

Yaşamak için bir sebebi olmalı herkesin, benim sebebim daima sevdiklerim.

İyi ki varsınız…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: